verhuisbericht
Een mens wil wel eens iets anders. Vandaar het besluit mijn bloggen voorlopig eens in een andere omgeving ten uitvoer te brengen – Traliewoud – opdat dit een mooi archief mag heten. Tot ooit.
Eugene Christophe & de Tourmalet
Vandaag trok de tourkaravaan weer eens door de Pyreneexc3xabn, en hoewel ik al jaren niet meer op een racefiets heb gezeten, begint het dan toch altijd weer te kriebelen. Maar aangezien ik bij het aanschouwen van het geploeter, op de bank reeds begin te verzuren, dompel ik me enkel nog onder in de vele mooie verhalen en anekdotes die de wielergeschiedenis rijk is. Toen het peloton het plaatsje Saint Marie de Campan doorkruiste, kwam vanzelf de naam van Eugene Christophe boven drijven.
Het verhaal van Eugxc3xa8ne Christophe is legendarisch. De Fransman degradeerde in 1913 op de Tourmalet alle kampioenen. Met grote voorsprong bereikte Christophe de top, waar hij kranten onder zijn trui stopte als bescherming tegen de kou in de afdaling. Drie kilometer onder de top voltrok zich echter een drama. De voorband van Christophe’s fiets werd door een scherpe steen aan flarden gescheurd en de velg bonkte hard op de stenen. Voordat hij kon remmen zakte de Fransman door zijn fiets, doordat de vork was gebroken. Met zijn fiets over de schouders en het voorwiel in de linkerhand begon hij lopend aan de afdaling. Pas na een half uur haalden zijn achtervolgers hem in. Eugxc3xa8ne Christophe bereikte na twee uur lopen Saint-Marie-de-Campan, waar hij de vork van zijn fiets repareerde bij de smid van het gehucht. Na anderhalf uur zette Eugxc3xa8ne Christophe onder luid applaus van heel het dorp de achtervolging in op de renners, die vier uur eerder al waren gepasseerd. Christophe haalde in de volgende etappes nog zoveel van zijn achterstand in, dat hij op de 7e plaats in het eindklassement eindigde. Op slag was Eugxc3xa8ne Christophe een beroemd man. Dat een zelfsoortig drama hem in 1919 nogmaals een mogelijke tourzege koste, maakt het verhaal er achteraf bezien enkel nog maar wranger op. Op de schuur waar ooit de Smidse was gehuisvest prijkt nog steeds een plaquette, die ons aan dit heroxc3xafsche verhaal zal blijven herinneren.
Bibliotheken
Mijn gehele leven ben ik al gebiologeerd door bibliotheken, en al met al heb ik er dan ook al veel van binnen gezien. Ik noem onder andere een Artis Biobliotheek, een Bibliotheca Thysiana te Leiden, die van het Teylers Museum, Trinity & Marsh’s Library te Dublin, The British Library te Londen, en met het nodige geluk zal ik daar in September ook nog de Amalia Bibliotheek te Weimar aan toe kunnen voegen, maar toch kan geen van de bovenstaande instituten tippen aan de bibliotheek waar ik in aanraking kwam met enkele van mijn favoriete schrijvers zoals JD Salinger, James Agee, Henry Miller (zoals ik hem nog nooit eerder gelezen had), Carlos Castaneda. Waar ik voor een periode van negen maanden iedere zaterdagochtend klokslag 10 uur voor de deur stond, popelend om mijn hand te leggen op de essays van Orwell, the innocents abroad van Twain, Waar ik me ondanks het armoedige interieur, de vaak in slechte staat verkerende boeken, werkelijk geconfronteerd wist met de ziel der boekenliefde, zoals ik dat nooit eerder ervaren had en hoogstwaarschijnlijk ook nooit meer evenaren zal.
Ter compensatie ben ik thuis mijn eigen bibliotheek gaan samenstellen, maar nog voel ik geregeld de behoefte de lange trap af te dalen naar de krochten van de mij zo geliefde schuilkelder annex boekenparadijs op kibbutz Yasur te Israxc3xabl & me vol verwachting te wenden tot de oude Ismaxc3xabl, met de vraag of hij toevallig nog iets had liggen over het leven van Theodor Herzl of Ben Yehuda. Ismaxc3xabl is niet meer, maar het verlangen zal wel altijd blijven bestaan.
…….
vanmorgen
hing xe2x80x98r
een gedicht
in de keuken
koelkastmagneten
& de taal
van gevallen letters
zoveel sterker
xc2xa9 Jxc3xbcrgen Smit
van Meegeren begreep
een hert
is slechts kunst
in gebroken glas
gebogen bumpers
xe2x80x99t asfalt dat
thuiskomen
met een verhaal
dat jij wacht
& ouder wordt
xc2xa9 Jxc3xbcrgen Smit
